Legenda Zanetti.

Warto zatrzymać się tu na chwilę, bo ludzie, którzy znają tylko skróconą wersję tej historii, zwykle wyobrażają sobie Giovanniego jako zwykłego cwaniaka, który kupił stary budynek za grosze i miał szczęście. To nieprawda, a przynajmniej nie cała prawda. Kupił więzienie, bo tam, gdzie inni widzieli tylko ruinę, on dostrzegł coś, co dla reszty świata pozostawało niewidzialne: strukturę idealną do zupełnie innej gry. Cele. Korytarze. System rygli i zamków, zaprojektowany po to, żeby trzymać ludzi w środku. Trzeba było go tylko odwrócić na drugą stronę.

Podobno pierwszej nocy w nowym budynku Giovanni przeszedł się po wszystkich celach z latarką w jednej ręce i notesem w drugiej. Nikt mu nie towarzyszył. Przy każdej celi zapisywał kolejne pomysły. Wszystkie sprowadzały się jednak do jednego słowa: „wyzwanie”. Notes po latach trafił w ręce jego siostry. Od tamtej chwili nikt poza nią nie miał już do niego dostępu.

Rano wezwał córkę. „Spójrz tam, Rose. To wszystko jest nasze.” „Na pewno, tato” — odpowiedziała, nie do końca jeszcze wiedząc, w co się pakuje, bo dziewięciolatki rzadko wiedzą, w co się pakują, kiedy ojciec pokazuje im imperium zbudowane z cudzych krat. „Czy ktoś wcześniej dostał zgodę na coś podobnego?” zapytał ktoś z jego ekipy, człowiek, którego imienia nikt już dziś nie pamięta. Giovanni uśmiechnął się tym samym uśmiechem, który z czasem stał się znakiem rozpoznawczym całej rodziny. „Nikt wcześniej nie był na tyle szalony, żeby o nią wystąpić” — odparł. „Ale ktoś musi być pierwszy.”

Jak się później okazało, tym razem również się nie pomylił. To, co zaczęło się jako prywatny eksperyment jednego człowieka z walizką planów, w ciągu kilku lat zmieniło się w rodzinne przedsięwzięcie, które przekroczyło granice jednego miasta, potem jednego kraju, aż stało się siecią miejsc, w których dawne cele zamieniają się w areny, a strażnicy w przewodników po rozrywce, która łączyła rywalizację, współpracę i presję czasu.

Rose dorastała pośród krat, ale nigdy nie traktowała ich jak symbolu zamknięcia. To ona jako pierwsza zauważyła coś, co jej ojciec przeczuwał, ale czego jeszcze nie umiał nazwać: ludzie z zewnątrz, ci sami, którzy w innym mieście przeszliby obok starego więzienia bez jednego spojrzenia, zaczęli podchodzić bliżej. Zaglądać przez bramę. Pytać, kiedy będą mogli wejść.

„Zabawne, prawda?” mówi dziś, prowadząc kolejną grupę nowych przez korytarz, którym kiedyś prowadzono więźniów w zupełnie innym celu. „Teraz ludzie z zewnątrz sami chcą tu przyjść.”

Bo tak właśnie się stało. Przychodzili ludzie szukający czegoś więcej niż zwykłej weekendowej rozrywki: miłośnicy zagadek, rywalizacji i działania pod presją czasu. Znudzeni wszystkim, co już widzieli dwa razy. Poszukiwacze mocnych wrażeń, dla których zwykła rozrywka przestała wystarczać, zanim jeszcze zdążyła się zacząć. Wszyscy oni, wymieszani z legendą dawnych więźniów, złożyli się na coś, co Rose nazywa po prostu swoim pokręconym placem zabaw.

To ona wita dziś każdego nowego gościa, i robi to inaczej, niż zrobiłby ktokolwiek inny. Nie jak intruza. Nie jak klienta. Jak członka drużyny, który dobrowolnie zgłosił się na próbę i za chwilę przekona się, na co naprawdę go stać.

Za każdą celą, w której gość wbija wzrok w zegar odliczający ostatnie sekundy, stoi jeden człowiek, choć rzadko kto widzi go na oczy: Enzo Zanetti, młodszy kuzyn Rose i cichy geniusz rodziny. Podczas gdy Giovanni rozwijał Prison Island, a Rose poznawała zasady jego działania, Enzo urządził warsztat w dawnej pralni więziennej. Od tamtej pory właśnie tam projektuje kolejne wyzwania.

Nikt nie widział jego szkicowników w całości, a ci, którzy widzieli choć jedną stronę, twierdzą, że część zagadek Enzo celowo odkłada na później, bo, jak sam podobno mawia, niektóre pomysły wymagają jeszcze dopracowania, zanim trafią do graczy. To on zdecydował, że każda cela musi mieć własny charakter: jedne testują refleks, inne logikę, jeszcze inne wymagają czystej odwagi, żeby nacisnąć guzik, mimo że nikt nie wie, co się za nim kryje, dopóki tego nie zrobi.

Enzo rzadko pokazuje się gościom. Ale kiedy ktoś rozwiąże jedną z jego zagadek wyjątkowo sprytnie, jeszcze tego samego wieczoru wraca do warsztatu i zaczyna projektować kolejne utrudnienie. Personel przywykł już do tego widoku i przestał zadawać pytania. Wiadomo tylko, że rano na tablicy przybywa nowy szkic.

Jeśli Giovanni jest twarzą imperium, a Rose jego głosem, to Vittoria Zanetti jest jego pamięcią, a pamięć, jak wiadomo, potrafi być znacznie trwalsza od twarzy czy głosu. Starsza siostra Giovanniego, którą personel nazywa po prostu Naczelniczką, z szacunkiem i odrobiną czegoś, co niektórzy nazywają lękiem, a inni po prostu zdrowym rozsądkiem, przechowuje w swoim gabinecie coś, co w rodzinie nazywa się Kodeksem.

Kodeks zaczął się od tamtego samego notesu, który Giovanni zapisał pierwszej nocy w nowym budynku, dokładnie tego, o którym mówi się, że zniknął z jego gabinetu i trafił do siostry. Vittoria twierdzi, że notes zawsze był jej przeznaczony. Giovanni utrzymuje, że po prostu przejęła notes bez pytania. Ona nazywa to zabezpieczeniem rodzinnego dziedzictwa. Pewne jest tylko, że od tamtej pory to Vittoria go prowadzi, stronę po stronie, aż mały notes zmienił się w gruby, oprawiony w skórę tom pełen zasad, historii i wyjątków od reguł.

To Vittoria decyduje, które opowieści trafiają do oficjalnej historii miejsca, a które zostają tylko szeptem krążącym między strażnikami po zmianie. To ona podobno jako pierwsza zaproponowała system odznak i punktów, mówiąc: „Same cele nie wystarczą. Gracze potrzebują punktów, rywalizacji i celu, do którego będą chcieli wracać”. Trudno się z nią nie zgodzić.

Nikt nie widział Kodeksu w całości i nikt nie jest do końca pewny, ile w opowieściach Vittorii jest historii rodziny, a ile budowanej od lat legendy. Zapytana o to wprost, tylko się uśmiecha, tym samym uśmiechem, który wszyscy Zanetti odziedziczyli chyba po tym samym przodku, i odpowiada, że najlepsze zasady to te, które każą zadawać pytania.

Nie każdy w tej historii urodził się z nazwiskiem Zanetti, i to jest chyba najważniejsza rzecz, jaką trzeba wiedzieć o Aleksandrze Grimie. Zanim powstało Prison Island, Grim był jednym z osadzonych w zakładzie, który wcześniej mieścił się w tym budynku. Odsiedział swoje, wyszedł i przez długi czas nie miał żadnego powodu, by tu wracać. Budynek, jak wszyscy inni, omijał z daleka.

Wrócił dopiero wtedy, gdy usłyszał, że ktoś kupił ruinę i szykuje w niej coś, czego nikt jeszcze nie widział. Giovanni zastał go pewnego popołudnia przed bramą, dokładnie w miejscu, w którym sam zatrzymał się kilka lat wcześniej. Nie zapytał go, co tu robi. Zapytał tylko: „Wracasz czy zostajesz na dłużej?”

Grim się zawahał. Powiedział, że nie ma dokąd wracać, więc równie dobrze może zostać. Giovanni złożył mu propozycję, jakiej nikt wcześniej mu nie złożył: pracuj z nami, a dostaniesz coś, czego dotąd nie miałeś. Odpowiedzialność za miejsce, które kiedyś trzymało go w środku wbrew jego woli.

Dziś Grim odpowiada za system pracy strażników i ich szkolenie w każdej nowej lokalizacji Prison Island. To on szkoli zespół, ustawia zielone i czerwone światła, i to jego głos, niski i spokojny, ogłasza koniec czasu, kiedy zegar dobiega zera. Sam kiedyś odsiedział swoje w tych samych murach, więc wie lepiej niż ktokolwiek, że nie każda szansa pojawia się ponownie, dlatego warto wykorzystać ją do końca. Podobno powtarza to każdemu nowemu graczowi, zanim ten przekroczy próg pierwszej celi: on spędził za kratami lata. Gracze mają tylko dwie godziny, aby pokazać, jak radzą sobie pod presją.